şiir 29113

bir sürü yarım kalacak giderken.
belki gidemeyeceğim bile!
ödünç hayatlara tutunup,
borçlu çıkacağım bütün hasaplaşmalardan...
"üç helal"lik,
bir kırık kalbi güldürmez!
bu kadar yanlışı,
bu saatten sonra
hiç bir doğru götürmez...

eğreti duracağım biliyorum!
ya dar gelecek yerim,
ya da o çukuru dolduramayacağım!
yapamadıklarım,
yapamayacaklarımın teminatıdır...
beceremediklerim yakama yapışacak
ve
kolsuz bir gövde gibi sarılacağım
bütün sevdiklerime!
babam kadar uzak
ve
en az babam kadar yalnızım!
kahretsin!
onu ne kadar da iyi anlıyorum...
korktukça,
kaçtıkça...
ona daha çok benziyorum...
susarak
ve
içimdekileri boğarak kuruldum,
bu karanlık sarayın baş köşesine!
şimdi kendi acımı içiyorum,
kurumuş, köhnemiş pınarımdan...

sonra buna,
yaşamak diyor birileri...
ne seninle yaşamayı tatmışlardı,
ne de sensiz yaşamaya
katlanmayı biliyorlardı...
yersiz edilmiş bir cümle,
köksüz bir ağaç gibi
devrile devrile,
asılı kalmıştım gözlerinde.
hiç dinmeyen bir yağmur gibiydi gülüşün
ve
ben
senden başka güneş doğmasın diye...
sevdalandım
kara geceler gibi büyülü saçlarına!
ve
sen!
kimbilir kimin doğrusuydun...
ve
galiba,
bütün doğruları götüren
tek yanlış bendim...

ya çok yaşlandım,
ya da çok yanlışım...
en fenası da,
sanırım
hiç yaşamamışım!

29.01.2013