kanlı ellerinle söküp attığından beri kalbimi,
aklım konuşuyor içimde!
yerine koyduğum ucube
pek de ahmak!
kocaman bir yalanı sevip durdu,
mutlu olduğunu sanarak.
kaybettiğim onurumu
ve
açıklayamadığım bu durumu,
aklımla yaşatıyorum kendimden utanarak.
kurguladığım onca filme inat,
çıkmıyor o sahne bu hikayeden...
hatta yerine yenileri ekleniyor.
geride bana bıraktığın bu aptal yürek,
artık sadece yalanları seviyor!
onu...
ancak aklımla karıştırıp,
kendi gözlerimle nasırlaştırıp,
küllenmeyen ateşlerde pişiriyorum..
tükettiğim sevdalara
ve
kuruttuğum gözyaşlarıma yanıyorum,
içim sızlayarak..!
tepeden tırnağa iğrenerek baktığım suratım,
tükürüldükçe yüzsüzleşiyor!
aklıma danıştıkça,
zavallı ucubem benden uzaklaşıyor...
şimdi elimde kocaman bi yalnızlık,
tam sol yanımda çivili bi kazık,
kendi mihracıma çıkıyorum...
sevgili yalanım içimde,
her gün aynı biçimde,
kaçtığım ateşe yeniden düşüyorum!
kaç kez kapanacak son perde..?
kaç kez inecek bu "son" darbe..?
o diil de...
akıl,
bu şiirin neresinde..?
25.08.2013
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder