ben senden,
"git" dediğin gün gittim.
kıştı...
yazdı...
bahardı...
ne fark ederdi?
mevsimim koyu kırmızı bi kederdi!
ben senden,
"kal" dediğin gün gittim.
anladım ki
ne bekleyen sendin,
ne benden geriye kalan
bendim!
ben senden,
bi gece yarısı gittim.
elimde kırık dökük bi aşkla...
Keloğlan'ın heybesi gibi vurup sırtıma.
ben senden,
bi şafak vakti gittim.
gözümü kırpmadan bekleyip sabahı,
kendi zavallı halime güldüm!
ben senden,
şehrin en güzel yerinde gittim.
o yüzden bilirim,
en güzel acıtan semtlerini
İstanbul'un!
ben senden,
seni en çok severken gittim.
senden nefret etmemek,
sana küsmemek için!
ben senden,
hiç gidemediğimi
anladığımda gittim!
ne yerim vardı yanında,
ne ismim, cismim!
ben senden,
çok gittim...
her geri gelişim,
biraz daha götürdü beni!
24.09.2012
Kazım Koyuncu'nun güzel ruhu şad olsun!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder