bi de,
yanında yersiz yürümenin
ince sızısı yıkar beni...
kül rengi akşamlardır
kapımda ölen
ve
sabahların getirdiği
her yeni umut tüketir beni!
tek bi nefes almadan biten
bıçak yarası gecelerdir,
sırtımda taşıdığım kamburum!
ne çanı çalabildim,
ne Esmeralda'ya kavuştum...
kimseler bilmesin diye,
öyle derine gömdüm ki seni.
kendimi de,
seni de unuttum!
hiç ötmeyen bülbüllerin bahçesinde,
hiç konmadığım bi gülün dalısın.
uzaksın...
belki de tuzaksın!
her düştüğümde,
seni bulduğumu sandığım.
hayalini yasaklayıp yüreğime,
öldüren sahiciliğine tutuldum!
bi kırıntı peşinde koşan serçe misali,
kurumuş bi çiçek kadar çaresiz
ve
aç bebekler gibi ağladım!
bi türkünün, hep aynı yerinde...
"Nuh'a haber eyleyin de, gelsin de tufan görsün"
istemem artık!
ne sev beni, benim gibi.
ne içimdeki bu volkan sönsün!
27.09.2012
Mazlum Çimen'e sonsuz saygı ve sevgilerimle...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder